Wulkanizacja opon

W 1985 roku Kazimierz Jarmuż oraz Zdzisław Włodarz zgłosili patent na WIELKOFORMATOWĄ PRASĘ MEMBRANOWĄ OPON, ZWŁASZCZA OPON MAŁYCH ROZMIARÓW.

Główną rolą tego wynalazku było skonstruowanie prasy membranowej, którą charakteryzowałaby duża wydajność pracy oraz prostota konstrukcji.

Tego typu prasa składała się z jednego lub więcej kołpaków albo płyt grzejnych, każdy z tych elementów był gniazdem produkcyjnym, które składało się z wielu form. Wszystkie formy posiadały oddzielny układ membranowy, dzięki któremu można było wulkanizować i kształtować oponę. Przyniosło to pozytywny wpływ na wydajność pracy oraz zmniejszyło zapotrzebowanie na materiały.

Jednokołpakowa odmiana prasy membranowej posiada główny silnik, który wyposażony jest w pewnego rodzaju krzyżak wraz z drągowymi prowadnicami. Współdziałają one z membranowymi układami wulkanizacyjnych form.

W dwukołpakowej odmianie prasy membranowej podstawowy siłownik posiada ramię poprzeczne, do którego przyczepia się dwa krzyżyki. Każdy z nich zawiera drągowe prowadnice umieszczone w osi wulkanizacyjnych form oraz dostosowany do współpracy z poszczególnymi membranowymi układami wulkanizacyjnych form.

Postawili oni również kilka zastrzeżeń do swojego patentu:

1. Jednokołpakowa prasa membranowa posiada gniazda produkcyjne wraz z dwukołpakowymi formami, gdzie dolne części są nieruchome. A każda forma wulkanizacji opon posiada swój układ membranowy.

2. Jednokołpakowa prasa membranowa posiada naczelny siłownik, posiadający krzyżyk wraz z prowadnicami, które współdziałają z układami membranowymi.

3. Dwukołpakowa prasa membranowa charakteryzuje się tym, że podstawowy siłownik posiada ramię poprzeczne, do którego zamontowane są dwa krzyżyki z prowadnicami, współpracujące z układami membranowymi.